Het Prominente Herendispuut Claymore
sinds 2000

Woensdagavond 21.00u. Ik sta in mijn kamer, trek mijn witte hemd aan en eindelijk is het weer tijd voor een moment van wekelijkse trots: ik pak mijn zorgvuldig opgehangen das en zodra ik hem weer in mijn handen heb begint een allesbepalend gevoel van grootsheid en onwillekeurige arrogantie zich via mijn handen naar de rest van mijn lichaam te verspreiden. Tijdens het knopen van deze das schieten herinneringen van greppel tot de overweldigende vuurzee van de fakkels en van het kratje tot de ouwe ballen.

Jasje, dasje, bretelsje en haartjes in orde; op naar de bar. Onderweg fantaseer ik er lustig op los wat voor een briljante avond mij deze keer te wachten staat. Lords, liederen en bier, veel bier. Aangekomen bij de soos trek ik de deur open en het geluid van wilde en opgewonden stemmen verdrinken mij in een golf van extase.

21.30u. Eenmaal de trappen opgekomen open ik de deur van de bar. Rechts: jammerlijke gemengde bazen, recht voor me aan de bar vastgeroeste, voor oude vrijsters doorgaande dames. Links van me, tja.......

Maar recht voor me in de schemerige rook doemt voor mij op een gezelschap waar ik onherroepelijk naartoe getrokken wordt: de Heeren van de Bar. Met gepaste trots treed ik nader en ontvang mijn biertje. Luisterend, discussierend, zingend of simpelweg blatend kijk ik om mij heen, en bezie hier en daar een jaloerse, maar ontwijkende blik. Tja, verschil moet er zijn, denk ik maar.

Claymore heerscht